ANNVS NOVVS
Jamjam nunc patet ancipiti nova Janua Jano
Sit felix annus, Lingua Latina, tibi !
Pastrix
QVOMODO VALET MVNDVS ?
Quomodo valet mundus ?
Responsum : Pessime, Dominae, Domini ! Etenim si ad statum mundi rerum materialem respicis, vides stratum ozonis perforatum et radios solis mortiferos ad terram permittens, vides naturam caeli in pejus mutatam et ita calefactam, ut aliquando glacies polorum liquefacta augere possit maris aquam ad mergendas insulas et urbes multas prope litora sitas, vides terrae motus et procellas turbinesque ingentes vastantes civitates , vides morbos et pestilentias inauditas delentes populos innumerabiles, et simul eodem tempore homines fere ubique terrarum sicut lupos invicem trucidantes. Sed ad haec addendus est pessimus status rerum socialium : passim gubernantibus multitudines reclamant, quod nimis argentariis tyrannis obtemperent ; ubique inter pauperes et divites in dies magis interest cum in diversis nationibus tum in eadem civitate, ita ut fere ubique plebs novarum rerum cupidam se praebeat ; corruptio principum ubique res publicas quodam modo putrefacit, suffragia populi adulterantur, passim tyranni potestatem suam per fas et nefas tueri conantur. Quid plura ? Mundus videtur tam aeger ut nemo jam sciat quis medicus quibusque medicinis eum curare, nedum sanare, possit.
Quid tum ? Estne desperandum ? Equidem non puto. Tantum spero populos, non principes, modum ex hoc angiportu exeundi invenire posse, maximam rerum eversionem universam faciendo, qua denique tandem res perversae in rectam viam reducantur, et concordia inter homines et naturam instituatur. Amen.
Pastrix
DE DIE QUARTODECIMO MENSIS IVLII
Die quarto decimo mensis Julii quotannis celebrari solet anniversarius Maximae Rerum Mutationis Gallicae, quae evenit anno millesimo septingentesimo octogesimo nono (MDCCLXXXIX), cum populus Bastillam, castellum Lutetiae situm, expugnavit, carcerem ingentem, sed tunc temporis fere vacuum, quod vulgo signum despotismi regis Galliae habebatur. Populus, vel potius plebs, hanc seditionem fecit, non factio quaedam militaris, ut evenit in aliis civitatibus. Nullus dux, nullus miles in causa erat, sed turba tumultuosa, quae milites Helveticos, qui Bastillam custodiebant, cum resistere conati essent, omnes trucidavit. Cur igitur celebratur hic dies festus decursu ingenti militum, armorum, curruum cataphractorum, in via quae inscribitur Campi Elysii, coram praeside et plerisque ministris Reipublicae, dum aëronaves pugnatrices caelum fragose sulcant ? Hanc rem in quaestionem heri vocavit una ex candidatis, qui Reipublicae rectionem petunt, sub titulo Ecologistarum, nomine Eva Joly, quae, origine Norvegiana, Galla jamdudum facta est. “Etenim, inquit, in terra mea pristina, dies festus nationalis celebratur puerorum puellarumque, civium ad omnes classes pertinentium, senum, etc, pacifico decursu, non militum ut in Gallia. Cur ita non fieret hic, si praeses electa ero ? ” Statim undique conclamatum est adversus hoc propositum in omnibus partibus politicis Gallicis, dextrorsum quidem, sed etiam sinistrorsum, et addidit Primus minister istam dominam non aptam videri ad intellegendos mores Gallicos, cum ipsa non sit a Gallia oriunda. Quod responsum conclamationem aliam partium sinistrarum excitavit, quod Primus minister nostrae Reipublicae principia oblitus esset, quae praecipiant ut omnes cives, cujuscumque sint originis, aequi habeantur et iisdem juribus sine discriminatione fruantur.
Ego ipse me opinionem nullam certam habere fateor de hac quaestione, sed dominam Evam Joly non reprehenderim, nam ejus propositum dignum mihi videtur, cujus ratio habenda sit, cum ejus tempus advenerit.
Pastrix
FATVM ROMAE
Heri in televisione Gallica, a “catena” (ut ajunt) c.t. ARTE diffusa est pellicula quae FATVM ROMAE inscribitur. In qua narrantur res quae evenerunt a caede Caesaris usque ad pugnam Actiacam, id est ab anno quadragesimo quarto ad annum tricesimum primum a.C.n., quod est temporis intervallum quo Romae potentia de Senatorum (et Populi) manibus ad tres, mox ad duos, denique ad unum virum collata est. Etenim post Caesarem interfectum a Bruto et Cassio, Marco Antonio bene successit ut rerum potiretur, una cum Octaviano adulescente, Caesaris pronepote, et Lepido, ejus magistro equitum. Brutus et Cassius Roma fugerunt et exercitum ingentem in Graecia confecerunt, quem Marcus Antonius et Octavianus oppugnare constituerunt. Acriter pugnatum est apud Philippos, Macedoniae urbem. Primo proelio victi sunt Antonius et Octavianus (qui aeger in tabernaculo manere debuit). Sed Cassius, victoriae non confidens, sibi manus attulit. Secundo proelio Brutus, qui potius philosophus quam dux erat, victus, se interemit, clamans : « Virtus, non es nisi nomen ! ». Post hanc pugnam, ubi plus quam triginta milia civium Romanorum mortem obierunt, Antonius et Octavianus inter se imperium Romanum partiti sunt : huic pars Occidentalis, illi Orientalis tributa est. Postea Antonius Tarsum, Ciliciae urbem, profectus est, ubi eum convenit Cleopatra, Aegypti regina. Primo congressu inter eos amor ardens natus est, et posthac Antonius in Aegypto apud Cleopatram “vitam illam inimitabilem” egit, quanquam interea uxorem duxerat Octaviam, Octaviani sororem, quod reconciliationem inter duos viros significare debebat. Denique tandem iterum bellum inter eos ortum est, quod pugna navali apud Actium in Epiro, Antonio et Cleopatra victis, finitum est. Antonius, in Aegyptum reversus, se interemit, quem mox imita est Cleopatra. Sic Octavianus princeps factus est solus, Rei Publicae imagine et specie tamen servata.
Haec sunt res in pellicula ostentae, duabus pugnis imprimis optime descriptis, per rationes omnino novas technologiae hodiernae, quae “numerica” vocatur, et potestatem facit mutandi imagines “virtuales” quae dicuntur in res vel homines quae plane veri spectanti videntur. Quae rationes in fine pellicula abunde monstrantur.
Sed mihi restat ut dicam cur haec pellicula mihi tantum placuerit, et quid novi in ea faciat ut dignior visu videatur, quam omnes aliae quae antiquitatis res narrant. – LINGVA qua utuntur actores fabulae ! Nam non Anglice, non Gallice loquuntur, sed LATINE et GRAECE. Nonne permirum est ? Itaque non possum quin vehementer omnes Latinistas hortar, ut videre conentur hanc pelliculam, quam in multis aliis terris monstratum iri audivi.
Pastrix
DE DOMINICO S.K.
Postquam tot homines de casu Dominici S.K. in variis linguis et diversis modis nuper scripserunt, et praesertim post eos qui Latine id fecerunt (NEMINEM dico et ICONOCLASTEM in primis), me facere non posse quin ipse opinionem meam exponerem censui, ne lectores illorum solum Gallum animo fingerent sententiam suam de hoc casu loqui non audere. Verum est me diu dubitasse essetne mihi adversandum opinioni duorum scriptorum quos alioquin maximi facio et aestimo, immo valde amo et diligo.
NEMO enim Gallos reprehendit quod quadamtenus nimis indulgeant ‘voluptatibus carnis’ et ideo querantur de rationibus justitiae Americanorum. At, optime Nemo, non ob illam causam de iis queruntur sed quia iis videtur homo, quisquis sit et cujuscumque sceleris accusatus, tractari non debere quasi jam damnatus esset. Nam apud nos viget lex ‘de conjectura innocentiae’ dicta, quae stricte prohibet etiam ne homo accusatus,, sed nondum damnatus, exempli gratia, appareat in photographematis ignominia notatus et manibus vinctis. Si haec vocatur ab amico nostro THERSITA hypocrisis Gallorum, respondebo hanc hypocrisin fructum esse cultus civilis, quo longe discessimus a barbarie quae legem Lynch vocatam olim invenit !
Si bellum Gallo-Americanum inde oritur, ut conjicere videtur Iconoclastes, ego pugnare paratus sum pro terra mea !
Pastrix
EPIGRAMMA DE CAEDE OSAMAE BEN LADEN
Laetificatus Obama fuit caede hostis acerbi,
Qui tantum annorum fugerat incolumis.
Gaudeat, exsultet merito ! verum caveat ne
Sit vivo gravior mortuus hostis atrox !
Pastrix
HIEMS ABIIT, EGO EO RVS
Vale, acris hiems ! Ave, ver novum ! Denique tandem sol terram calefacit, aura suavis flat sub puellarum castulis. Omnia reviviscunt. Venit mihi tempus ab urbano cultu et tumultu procul abeundi, et rusticam nostram domum petendi. Quae in Alpibus Septentrionalibus sita est. Ibi nulla televisio, fere nulla acta diurna, vix nobis radiophonum est, quod nobis nuntios a reliquis terris afferat. Ibi pax, quies, “mugitusque boum” ! Etiam interrete deerit, ita ut soli libri solitudini aliquid solacii praebeat. Sed quot et quales ! Nam multo plures sunt illic quam hic in domo urbana. Inter quos alios legere juvabit, alios relegere. Nam in dies magis me delectat relegere quam legere ! Quasi plura me inventurum nova sperarem in libris jam lectis, quam in recenter emptis. Et re vera ita persaepe mihi usu venit. Nam cum res in libro narratae legenti jam notae sint, nihilque festinare opus sit ad exitum noscendum, toto lectionis tempore uti licet ad gustandas singulas res cum in eventuum ordine, tum in agentium moribus et affectibus. Neque obliviscendum est, quod dicitur, lectorem fere haud minus creare librum quam scriptorem ipsum, ita ut, quomodo lector temporis lapsu sit mutatus , librum quoque re ipsa mutatum esse necesse sit.
Ergo valete, ad mensem Majum, cum in urbem rediero.
Pastrix
AVE, CAvDEX IMPERATOR
Vt populi posset sibi conciliare favorem
Caudex elegit bella movere foris.
Se sperans nomen ducis summi meriturum,
Si terrore implet pectora missilibus.
Dulce videtur inexpertis bellum, ait Erasmus,
De nostro, credo, Caudice vaticinans.
Pastrix
DE DIVERSIS MODIS CVM INCENDIIS CERTANDI
Sunt duo per mundum loca nunc quae incendia vastant :
In Libya prior est, alter inest Asia.
Hic aqua jactatur, qua sperant ignem inhibere.
Illic in prunas, contra, oleum jaciunt !
Pastrix
EPIGRAMMA IN DVCEM LIBYAE
Desine, Gaddafi, civilia bella movere !
Nonne tot anni quos solium Libyae
Usurpas non sufficiunt tibi ? Quin imitaris
Vicinos socios qui nuper exsilium
Optarunt potius quam caedere cives.
Tu qui pastor eras, sit tibi cura ovium !
Pastrix
