04 mai 2008
Mensis Majus
Incepit tandem mensis Majus ! Post mensem Aprilem singulariter malignum, qui frigus, imbrem, nivem etiam, nobis fere singulis diebus attulit, verna tempestate frui tandem coepimus. Tempus profecto erat. Cottidie certe audimus viros meteorologiae peritos, omni occasione oblata, clamitare, maxima hominum culpa, temperaturam in toto terrarum orbe in dies calidiorem fieri, et hac de causa periculum humano generi imminere gravissimum, ne moles glaciatae in utroque polo adhuc rigentes aliquando liquefiant, adeo ut plurimae insulae et pleraeque urbes in litoribus sitae marium undis submergantur. Nos vero, eodem ipso tempore, de frigore querimur, et avide exspectamus dum tempestas mitior redeat, de futuro humani generis minime curantes. Qua in re, fateor, fortasse haud ita recte judicamus. ‘Quid ad nos’, inquimus, ‘si glacies polorum liquefiet. Ursorum phocarumque hoc interest, non nostra. Illi quidem viderint ! ‘. Sed interea diem carpamus, calore restituto fruamur, genio indulgeamus, vinum vel cervisiam frigidam, in sole recubantes, bibamus, ‘prosit’ invicem optato, avicularum cantu collaetemur. Quod vero ad nosmet ipsos pertinet, hoc vivendi modus cras desinet, nam redituri sumus ad Urbem, post ferias ruri exactas. Mihi quidem ipsi hoc minime molestum est, ut haud semel in diario hoc scripsi, nam vitam urbanam multo malo, quam rusticam, quanquam libenter fateor, interdum hanc non displicere, si non nimis diu patienda est….
Ergo ad proximam hebdomadem, optimi lectores et lectrices, optime valete.
Pastrix
27 avril 2008
Magister scholae et sacerdos
Jam bis audiveramus Caudicem laudantem partes quas agunt sacerdos et religio in educandis pueris, semel in Vaticano coram papam, et iterum in Arabia, coram principibus sectae Wahabitae, quae in religione Islamica una ex maxime fanaticis habetur. Nunc autem, in congressu cum diurnariis televisionis Gallicae, qui die Jovis proximo habebatur, opinionem suam etiam clarius explanavit, dicens haec : “ Magistri scholae est docere pueros officia civilia et res scholares, sacerdotis autem rabinive et cujuslibet (viri religiosi) docere eos significationem vitae ; hoc est enim quod vocatur laïcismus (vel laïcitas), scilicet hanc differentiam agnoscere…” In Vaticano quoque idem affirmaverat ministerium sacerdotis majoris momenti esse quam magistri sibi videri. Iste homo, qui palam jura matrimonii violavit , coram photographis in Aegypto cum pellice se exhibens, etiam antequam divortium (ab Ecclesia Catholica alioquin, ad quam ipse se pertinere affirmat, stricte prohibitum) cum uxore faceret, iste homo, inquam, ‘significationem vitae’ a viris religiosis in scholis doceri vult ? Quae est ejus ipsius vitae significatio, nisi semper plus potentiae, plus pecuniae, plus feminarum adipiscendi cupido ? Hancne ‘significationem’ cupit pueros in scholis inculcari ?
Sed fortasse, cum de ‘quolibet’ locutus est qui, praeter sacerdotem et rabini, ‘significationem vitae’ docere posset pueros, cogitabat quoque de viris ad ‘Ecclesiam Scientologicam’ pertinentibus, cujus satis studiosus esse videtur, nam unum de hujus sectae principibus, histrionem Tom Cruise, cum ipse administer rerum internarum erat, honorificissime in Galliam hospitem excepit et nescio quo titulo insigni ornavit . Adde quod ejus filius quoque in photographemate quodam juxta eumdem histrionem nuper se exhibuit. Quid plura ? Nonne solliciti esse jure possumus de sorte Galliae nostrae miseranda, quae in potestate talis viri versetur ?
Valete, optimi lectores lectricesque, ad proximam hebdomadem.
Pastrix
20 avril 2008
Feriae vernales
Feriae vernales
Regionem Lutetianam incolentibus (nam, in Gallia, cuique regioni suum feriarum tempus, ut deversoriorum possessores quam maximum lucri faciant) feriae vernales hodie incipiunt. Quae olim vocabantur feriae Paschales, sed propterea quod Pascha, ut est ab Ecclesia Catholica instituta, non tempore certo celebratur, sed ‘vagari’ solet, pro ratione singulorum annorum, a medio mense Marte ad extremum Aprilem, id quod annum scholarem quidem saepe perturbabat, abhinc aliquot annos decretum est ut ratio Paschae ipsius nulla posthac haberetur, sed feriae, quae inter secundum et tertium trimestre spatium anni scholaris interponi debent, fierent tempore quod aptissimum videretur unicuique regioni Gallicae. Ergo, ut ad propositum redeamus, hodie incipiunt feriae, quae nunc vernales vocantur (quanquam, apud nos quidem, ver nondum incepisse videtur) cum Pascha, apud Catholicos saltem, ante unum totum mensem celebrata sit. Nam apud Judaeos his ipsis diebus celebrari atque Papam Benedictum, dum Fruticem visitat, Synagogam quamdam adiisse Novi Eboraci audimus, ut Judaeis primariis pro hoc festo die gratularetur.
Has ferias ipse cum familia acturus sum ruri, in casula alpestri quam habemus prope Annecium in Sabaudia. Ii quidem qui hoc diarium jampridem legunt non ignorant quam vir urbanus sim, et quam me non alliciat cantus avicularum ‘mugitusque boum’ (Virg.G.II,470), et me multo malle in urbe, ac imprimis in 'Urbe', vitam agere, quam inter agros et agrestes. Sed quid faciam ? tempori cedendum est, et quod non potest mutari, fortiter patiendum . Utique aliquot dies ruri acti valetudini obesse nequeunt ! Ergo proximum nuntium mittam vobis, Mercurio (deo commercii et communicationis) juvante, ex casula mea, si quidem interrete assequi mihi licebit, tam longe a cultu civili remoto, et haud aliter atque Robinson ille in insula sua, derelicto, (hyperbolice, scilicet !)
Valete, optimi lectores et lectrices, et diem carpite
Pastrix
14 avril 2008
Libertas populorum
Libertas populorum
Post novissimum bellum mondanum, numerus civitatium (vel : civitatum) liberarum, in Europa, magnopere auctus est. Etenim, cum anno 1945, 25 (tantum !) civitates essent in Europa, scilicet ab occidente ad orientem, Lusitania, Hispania, Hibernia, Britannia, Batavia, Belgium, Luxemburgum, Gallia, Helvetia, Italia, Norvegia, Suetia, Finnia, Dania, Germania, Austria, Tzechoslovacia, Hungaria, Dacoromania Jugoslavia, Albania, Graecia, Bulgaria, Polonia, Foederatae Civitates Socialistae Sovieticae (F.C.S.S.), nunc addendae sunt in nostra nomenclatura 13 respublicae, (ex quibusdam civitatibus nuper discerptis distractae), scilicet Slovacia (de Tzechoslavacia distracta), Slovenia, Croatia, Bosnia, Nigromontium, Macedonia, Cosovia (omnes de Jugoslavia distractae, sola Serbia superstite), Lituania, Lettonia, Estonia, Ucraina, Bielorussia, Moldavia (omnes de FCSS distractae, Russia superstite) , ita ut 38 nunc numerentur. Et Juppiter solus novit claususne sit hodie hic numerus. . Nam haud rari supersunt etiam populi, qui, Kosoviae (quae est novissima civitas, quae sui juris esse agnota sit) exemplum sequi cupiunt, et, quanquam jam autonomia quadam fruuntur, ea non contenti, plus libertatis desiderant, ut Vascones, Catalonienses et alii in Hispania, Scoti in Britannia, et (quis scit ?) Flandri in Belgio … Videtur enim flare super capita populorum aura quaedam libertatis, quae, ut saepe commoda non pauca affert parti uni populi, ita nonnunquam tyrannicam se praebere erga partem minorem civitatis potest. Quod fere ubique accidit in terris ex quibus olim constabat Jugoslavia, ubi etiamnunc cives alienigenas opprimi et aliquando excludi a novis regiminibus saepe audimus. Ita ut haud procul absit quin putemus cives, qui minorem populi partem componebant in qualibet civitate ex diversis nationibus constante tutiores ab oppressione sibi videri potuisse , quam in his novis civitatibus minoribus, in quibus major pars populi, ad unam nationem pertinens, aegerrime alienigenas patitur in eadem terra una secum quiete vivere.
Nonne a majoribus nostris accepimus libertatem uniuscujusque finiri ubi incipit libertas alterius ?
Valete, optimi lectores et lectrices, ad proximam hebdomadem.
Pastrix
06 avril 2008
D
Ne mireris, carissime lector, litteram D pro titulo hujus diei inscriptam esse, scito hunc esse quingentesimum nuntium, in hoc diario editum, ex quo menti mihi occurrit hoc blogum Latinum per interrete divulgare. Hoc erat, nisi fallor, mense Septembri MMV. Quantum aquae postea, ut aiunt, sub pontibus fluit ! « Eheu fugaces, Postume, Postume,// labuntur anni , nec pietas moram // Rugis et instanti senectae // Afferet indomitaeque morti » Ita jam quondam querebatur lauriger Horatius de « tempore edaci rerum ». Sed tempus non solum destruit et diruit, sed quoque aedificat et exstruit. Ita hoc diario edendo, pro virili mea quidem parte, conatus sum novum nexum instruere inter linguae Latinae amatores, quibus, re vera, minime desunt tales nexus, inter quos haud quidem pauci sunt multo copiosiores atque multo disertiores quam hic meus. Sed in symphonia quoque, ubi tot instrumenta consonant et concinunt, etiam modestissima tibia,— dummodo ne dissona sit —, utiliter participare concentus harmoniam aliquando potest , haud secus quam sonantissimae tubae. Item in rerum natura nonne minima quaedam animalcula non minoris momenti ad vitam universam servandam esse docentur, quam portentosa animalia, ‘bacillum’ quam elephas ? Cuique suae partes ergo agendae sunt. Tantum spero musiculam meam non vanam existimari in concentu vocum altiorum quae, —Minerva juvante—, non desunt in Orbe Latino, cum in diariis propriis (quae ego cum voluptate lectitare soleo), tum in ephemeridibus magis publicis, sive interretialibus, sive chartaceis, quarum sum lector maxime assiduus, et studiosus amator.
Omnes Latinae linguae amantes valere quam optime jubeo.
Pastrix
30 mars 2008
Dulce bellum
" Dulce bellum inexpertis ”, est adagium optime notum, ab Erasmo prolatum, quod commode mihi in mentem venit, cum Caudicem audii Anglis et Americanis pollicitum esse se (se ipsum, suo arbitrio !) milites Gallos mille submissurum in Afghaniam, qui copiis jam illic bellum gerentibus adjumento essent ad subigendos ejus terrae incolas imperio Americano. Et hoc, ut NEMO noster rectissime in nuntio suo novissimo admonuit, antequam de hac re certiores faceret ( nedum consuleret !) cives suos eorumque legatos, quasi omnia, etiam jus mortis et vitae, belli et pacis, ex sua ipsius voluntate tantum penderet. Nondum promisit se missurum copias in Mesopotamiam, sed non est dubium quin id facturum sit si in locum Fruticis successerit ille quem nuper in Palatio Elyseo hospitem gratissimum accepit, merito appellatum Filium Caini (miseros nos qui filli Abelis sumus !) .. Fortasse etiam eidem pollicitus est se bellum gessurum cum Persia quoque, si id a se peteretur ? Manifestum est Caudicem fideliorem se praebere suis amicis in bellis gerendis, quam solet conjugibus suis in matrimonio ! Sed qualis contemptus populi ! Suntne nobis omnia ferenda ?
Nobis tamen gaudendum est : praesidem habebamus (et qualem !), nunc habemus (Fruticis instar) ducem exercituum, immo imperatorem. « Porro, milites ! Animose pugnatote pro Napoleone Parvo et imperatrice Carola Magna !. Et si moriemini, scitote vos vitas vestras devovisse A.M.D.G (id est : ad majorem dementis gloriam) »
" Dulce bellum inexpertis " Certe, sed etiam dulcius duci domi quiete manenti !
Valete, optimi lectores et lectrices, ad proximam hebdomadem.
Pastrix
23 mars 2008
"Victi vicimus" sive de Methodo Coué
Hanc sententiam inopinatam (quae quasi paradoxon quoddam sonat) profert servus quispiam in comoedia Plautina, quae Casina inscribitur. Principes nostri, Caudice praeeunte, etsi nunquam Plautum legerunt, et de eo, credo, vix audierunt, servum Plautinum imitati sunt, post electiones regionales quae in Gallia proxima hebdomade habitae sunt. In quibus permulti urbium praefecti quibus ipsi favebant victi sunt, cum in eorum locum succederent homines partium sinistrarum fautores. « Nihil refert » dixerunt aulici et turiferi Caudicis. « Haec non est victoria adversariorum nostrorum, neque inde intellegendum est cives omnino respuere mutationes quas Reipublicae efficere in animo habemus, at contra, pro sua prudentia, affirmare clara voce voluisse sibi videri nos nimis morari eas conficere. Ut igitur iis satisfaciamus, nobis pergendum est eadem via , immo citatiore gradu » Quae versutia ! Et quam distorta interpretatio vocis populi ! Vix inventus est unus aut alter eorum qui victi sunt, qui fateri auderetur se repulsam manifestam accepisse, et, voce submissa, rei culpam conferre in virum istum (cujus nomen non proferebatur) cujus modus vivendi et negotia sua amatoria impudenter gerendi populi partem, imprimis cives seniores, sui alioquin fautores, temere offenderat….
« Victi vicimus » tamen illud, potius quam a Plauto, mutuati esse hi viri mihi videntur a methodo quae a doctore pharmacopola nomine Aemilio Coué inventa est. Ille doctor enim, quem Americani « mercatorem felicitatis » postea cognominarunt, quodam die, cum homo morosus eum persaepe obtunderet, ab eo petendo medicamentum ad curandum morbum quem Aemilius noster non verum, sed ab eo prorsus fictum existimabat, denique tandem ei praescripsit, quasi esset remedium mali, ut assidue biberet potionem quae revera nihil erat nisi aqua distillata, ut aiunt. Verum aliquot post diebus rediit homo ad pharmacopolam gratias ei agens infinitas quod potionis illius beneficio valetudinem suam omnino recuperasset . Postea illud genus medicamenti quo corpus hominis aegri sanatur, per deceptionem animi, ut ita dicam, nomine Latino « placebo » appellatum est.Videlicet methodus Coué non solum in medicina commodissime usurpatur, sed etiam in rebus politicis, ut vidimus, cum candidati victi se vicisse proclamant, sibi impudenter gratulantes quasi nullam prorsus repulsam accepissent…
Valete, optimi lectores et lectrices, ad proximam hebdomadem
Pastrix
16 mars 2008
Jus expellendi
A crastino die , in Gallia, incipiet anni tempus quo possessoribus domorum expellere licebit « manu militari », id est astyphylacibus adjuvantibus, inquilinos qui habitationis mercedem debitam sibi non solverunt. Quod in legum codice nuncupatur « jus expellendi ». Cur a crastino die ? Quia, hiemali tempore, per legem quam « humaniorem » legumlatores videri voluerunt, miseros expelli e domibus in vias non licet. Gratiae agantur iis pro humanitate ! Sed quid si cras, ut nuntiant meteorologici, temperatura decem gradibus diminuetur ? Quidnam refert ? Nonne necesse est leges exsequi temporibus statutis ? Quid fieret de Republica si legum exsecutio ex temperatura penderet ? An anarchiam mavultis ? Ut indulgentia quaedam non recusanda esse videtur interdum erga divites qui quidem paululum dolo malo fiscum publicum fraudant, sed alioquin opibus suis aliquo modo Reipublicae prosunt, ita severitas salutaris exercenda est erga pauperes qui non solum civitati parum utiles se praebent, cum vectigalia nulla vel minima solvant, sed etiam societati, quae eos adjuvare debet, oneri minime levi persaepe sunt. Expelluntur e domibus in vias ? Quid ad nos ? Immo quid cessamus eos e terra nostra ipsa expellere ? « Similis simili gaudet », ut aiunt. Cur ergo pauperes nostros ad terrras, ubi cum similibus convenirent et conviverent, non mitteremus ? Istae terrae, inquies, jam oppletae hominibus sunt, quomodo iis etiam alii adjungi possit ? Si adest voluntas, nihil non fieri potest. Atque memento pauperibus non opus esse tantum spatii quam divitibus ! Etiam in Gallia non rarum est invenire familias numerosas in locis exiguis habitantes, ubi tu solus vivere nolles… Ergo vivat jus expellendi ! Pauperes omnium terrarum congregamini !… sed procul a nobis !… Amen.
Valete, optimi lectores et lectrices, ad proximam hebdomadem
Pastrix
09 mars 2008
De terrore
De terrore
Ex die quo superbas Novi Eboraci turres deruit grex tromocratarum audacissimus aëroplanis vectorum, anno bis millesimo primo, non desiit in auribus nostris sonare verbum “terror” et ex eo fluentia alia vocabula, ut “ terrorismus ”,“ terrorista”, “contraterrorismus” et cetera. Hic uti mihi non placet verbis ex Graeco ductis ( tromocratia, tromocratistae, etc.), quanquam jampridem adhiberi solent in novo sermone Latino, quia, Graeca excepta, in omnibus fere linguis, de terroristis cottidie et de terrorismo auditur ita ut nemo sit in planeta toto qui ignorare possit quid hae voces significent. Sed memoratu dignum est hoc verbum, in significatione quae ei nunc dari solet, originem suam demum a Germanis habere, alterius belli mundani tempore, cum Galliam opprimebant et contra se violentia sua resistentiam acerrimam excitaverant, cujus fautores, nomine quod probrosum volebant, “terroristas” Germanice appellare coeperunt. In Gallico enim sermone antea hoc verbum nullam habebat significationem nisi historicam, nam hoc nomine ab adversariis Maximae Rerum Eversionis soli appellabantur ii qui Maximiliano Robespierre faverant. Postea hoc verbum in lexicis penitus latebat, donec Germani id ad vitam revocarunt, ut diximus, ad notandos infamia eos quos Galli Patriae amantes vocabant….Nunc autem sub imperio Americanorum vox terroristae singulariter cadere solet in eos qui dominatui eorum armis adversantur, non in eos qui eorum fideles socios se praebent, etiamsi ejusdem generis scelera committunt. Exempli gratia, rebelles Columbiani terroristae vocantur, at non ii qui “paramilitares” dicuntur, qui tamen non pauciorum scelerum quam priores rei sunt. Item Palaestinienses qui occupationi militari resistere armis humilibus conantur de “terrorismo” accusantur, dum Israheliani, qui armis suis modernis multo plures homines, inter quos mulieres, pueri, infantes, in terra sibi aliena, fere cottidie interficiunt, tantum dicuntur se jure defendere. Nomina scilicet innocua non sunt ! Et interdum prodesse potest ea permutare, ut liqueat quantum cum re non congruant !
Valete, optimi lectores lectricesque, et commentariis vestris nobis favete…
Pastrix
29 février 2008
Dies undetricesimus m.Februarii
Dies valde singularis. Cujus anniversarius non celebratur nisi semel in quattuor annis. Quod omnes qui eo die nati sunt adducit ut palam affirment se multo juniores esse quam dicuntur , ita ut si quis, puta, senex est octoginta annorum, is jactet se prorsus juvenem adhuc esse, quippe qui diem suum natalem vicies tantum commemorarit. Fortunate senex !
Proximus annus bissextilis (ut nuncupatur) erit annus MMXII (bis millesimus duodecimus). Tunc tandem finem mandati calamitosi Caudicis incipiemus aspicere appropinquantem.Hoc sit saltem nobis alicui solacio. Quasi haec consideratio tempus dolorum nostrorum diminuere posset ! Magia verborum ! Ut ille senex se juvenem esse putat, quia quater tantum diem suum natalem celebravit, nos quoque, quasi saltu quodam effecto super quattuor miseros annos, animis fingimus liberationis nostrae diem propiorem fieri. Heu ! quot et quanta interea perpessuri sumus pericula ! Jam bellicosus noster histrio consilium iniisse fertur augendi numeri militum Gallorum in Afgania collocatorum. Cras paratus esse videtur bellum in Persiam inferre, si Americani jusserint. Unica spes nostra superest, fore ut qui electus erit praeses illius civitatis pacis, non belli, fautorem se profiteatur. In Gallia certe res non melius se habebunt, donec iste in solio suo sedebit, sed bello extero saltem carebimus !
Ceterum, is qui ita turbulente regnum suum incepit, num quiete id perget et perficiet ? Nonne acta diurna Hispanica nuper indicarunt, sua quidem sententia, eum gravissimo morbo laborare, in mente scilicet, id est quasi dementem esse ?
Ergo vivat proximus hujus diei anniversarius !
Valete, omnes, et vos qui hodie nati estis, gaudete, et carpite hunc diem quadruplariter…
Pastrix