Nos quidem Galli fortunati sumus. Praesidem habemus chamaeleonte magis
versicolorem, Proteo mutabiliorem, quolibet histrione peritiorem, qui in eodem
theatro vicissim diversas partes agere valeat, modo regis superbi, modo civis
humilis, nunc viri sene sapientioris, nunc adulescentis amore capti, tum divitis
divitum amici, tum pauperum memoris. Nobis nihil prorsus opus est aliis
histrionibus, ille unus nobis satis facit. Itaque neminem alium in scaena
aspicere libet, et si forte alius comoedus apparet, nemo est qui eum
respicere vel audire cupiat. Quid enim nobis prodest, inquimus, habere nescio
quot administros, quos vix aspicimus ut umbras vagantes in postscaenio, cum coram
habeamus illum omniscientem, omnitenentem, omnipotentem, sicut deus ex
machina, qui omnia problemata solvere sciat, et omnibus quaestionibus responsa
recta solus habeat.
De minimis non curat praetor, ait proverbium. At praetor noster aliquando magis
de minimis quam de maximis curat. Si quidam adulescentes inconsulte et
certe impudenter, occasione pedifollii oblata, canticum Massiliense (i.e. hymnum
nationalem Gallicum) sibilis perturbant, haec res quam aliis temporibus
moderatores ludi nullo negotio expediissent. ad praesidem statim defertur, tempore
ipso quo ille maximi momenti curis cum principibus Europae occupatus est.
Nihilque restat miseris administris quam ut domini verba, psittacorum more
iterentur, vix syllaba una aut altera mutata…
Quousque tandem ?
Pastrix