Heri in televisione Gallica, a “catena” (ut ajunt) c.t. ARTE diffusa est pellicula quae FATVM ROMAE inscribitur. In qua narrantur res quae evenerunt a caede Caesaris usque ad pugnam Actiacam, id est ab anno quadragesimo quarto ad annum tricesimum primum a.C.n., quod est temporis intervallum quo Romae potentia de Senatorum  (et Populi)  manibus ad tres, mox ad duos, denique ad unum  virum collata est. Etenim post Caesarem interfectum a Bruto et Cassio, Marco Antonio bene successit ut rerum potiretur, una cum Octaviano adulescente, Caesaris pronepote, et Lepido, ejus magistro equitum. Brutus et Cassius  Roma fugerunt et exercitum ingentem  in Graecia confecerunt, quem Marcus Antonius et Octavianus oppugnare constituerunt. Acriter pugnatum est apud Philippos, Macedoniae urbem. Primo proelio victi sunt Antonius et Octavianus (qui aeger in tabernaculo manere debuit). Sed Cassius, victoriae non confidens, sibi manus attulit. Secundo proelio Brutus, qui potius philosophus quam dux erat, victus, se interemit, clamans : « Virtus, non es nisi nomen ! ». Post hanc pugnam, ubi plus quam triginta milia civium Romanorum mortem obierunt, Antonius et Octavianus inter se imperium Romanum partiti sunt : huic pars Occidentalis,  illi Orientalis tributa est. Postea Antonius Tarsum,  Ciliciae urbem, profectus est, ubi eum convenit Cleopatra, Aegypti regina. Primo congressu inter eos amor ardens natus est, et posthac Antonius in Aegypto apud Cleopatram “vitam illam inimitabilem” egit, quanquam interea uxorem duxerat Octaviam, Octaviani sororem, quod reconciliationem inter duos viros significare debebat. Denique tandem iterum bellum inter eos ortum est, quod pugna navali apud Actium in Epiro, Antonio et Cleopatra victis, finitum est. Antonius, in Aegyptum reversus, se interemit, quem mox imita est Cleopatra. Sic Octavianus princeps factus est solus, Rei Publicae imagine et specie tamen servata.

Haec sunt res in pellicula ostentae, duabus pugnis imprimis optime descriptis,  per rationes omnino novas technologiae hodiernae, quae “numerica” vocatur, et potestatem facit mutandi imagines “virtuales” quae dicuntur in res vel homines quae plane veri spectanti videntur. Quae rationes in fine pellicula abunde monstrantur.

Sed mihi restat ut  dicam cur haec pellicula mihi tantum placuerit, et quid novi in ea faciat ut dignior visu videatur, quam omnes aliae quae antiquitatis res narrant. – LINGVA qua utuntur actores fabulae ! Nam non Anglice, non Gallice loquuntur, sed LATINE et GRAECE. Nonne permirum est ? Itaque non possum quin vehementer omnes Latinistas hortar, ut videre conentur hanc pelliculam, quam in multis aliis terris monstratum iri audivi.

Pastrix