Domum redii
Nunc denique tandem domum redii, postquam totum mensem in nosocomio jacui, sectinem chirurgicam exspectans, quae in fine non facta est. Equidem vehementer moveor cum commentarios vestros, carissimi amici, lego, quibus sollicitudinem vestram declaratis de valetudine mea. De medicorum manibus me expedivi, et mihi tantum restat ut aliquot medicamenta cottidie sumam. Fessus quidem, sed nequaquam invalidus aut infirmus.
Hodie etiam suffragium meum dedi ad electiones legumlatorum Europaeorum, non quod mihi persuasum sit vocem meam magni momenti fore ad Europam efficiendam meliorem quam nunc, sed quod nunquam in mea vita a suffragio dando me abstinui. Non intellego cur in Gallia, tanquam in aliis civitatibus Europaeis, suffragium dare lege necessarium non sit. Nam, quanquam in democratia, quae dicitur, fortasse multa incommoda insunt (nonne recte Seneca ajebat, “Non tam bene cum rebus humanis agitur ut meliora pluribus placeant” ?), sed quamdiu, ut in Republica Platon optabat, non sunt philosophi qui res regunt, nobis necesse est democratiam probare, ut minime malam civitatis formam.
Iterum gratias ago infinitas omnibus qui de absentia mea sollicitos se praebuerunt, et promitto me opportunitatem alicujus rei scribendae omni hebdomade posthac non omissurum, ut hactenus solebam.
Valete.
Pastrix