Aliquantum temporis commentarios me non emisisse, ecquis vestrum animadvertit ? Fortasse nemo. Spero tamen nonnullos lectores lectricesque fideles eorum absentiam aliquantulumdesiderasse. Si ita res se habet, veniam mihi eos daturos spero, cum certiores eos fecero de hujus intermissionis causa. Ordinatrum enim meum mihi subito defecit, moxque de vita omnino decessit. Annum aetatis suae quartum jam excesserat, quod, si peritis hominibus credimus, cum senectute in homine congruere videtur. Nam, quemadmodum, si canis cujusdam aetatem cum hominis conferre volumus, numerum illius annorum septies multiplicare solemus, —ita ut canis decem annos natus ejusdem aetatis esse existimetur atque homo septuaginta annorum—, haud dissimilis ratio adhiberi fortasse posse videtur, si ordinatri cujusdam aetatem cum nostra comparare volumus. Sed quoties ille numerus multiplicandus erit ? Si quod de ordinatro meo a peritis dictum est instar exempli adhibere licet, non minus quam vicies ! ut ei evenisse dicere possimus quod cuivis homini octoginta annorum accidere potest. Vale ergo, mi vetule , sit tibi terra levis !
Nunc ergo habeo novum ordinatrum, quo adhibito vobis, optimi lectores et lectrices, hunc commentarium edo. Omne novum pulchrum, ait proverbium Gallicum. Quanquam non ita dissimile mihi videtur veteri... Fortasse paulo celerius ? Majoris momenti tamen est quod quieto animo ejus consuetudine uti aliquot annos jam mihi licebit…

Pastrix