Mula et Musca

Musca in temone sedit, et Mulam increpans :
“Quam tarda es ! inquit : non vis citius progredi ?
Vide ne dolone collum compungam tibi.”
Respondit illa : verbis non moveor tuis ;
Sed istum timeo, sella qui prima sedens
Jugum flagello temperat lento meum,
Et ora frenis continet spumantibus.
Quapropter aufer frivolam insolentiam :
Nam ubi strigandum, et ubi currendum sit, scio.”

Hac derideri fabula merito potest
Qui sine virtute vanas exercet minas.

Quis, vos rogo, hanc Phedri fabulam legens, animo non fingit Muscae partes agi a Caudice, Mulae a populis Europaeis, Mulionis a Frutice ? Miserum Caudicem , qui, indefessus ardelio,(a qua musca ipse punctus ?) huc illuc per totum terrarum orbem currit, et cogitat se omnia difficillima problemata solvere posse, unum reprehendendo, alterum objurgando, tertio etiam minando, quasi veram potestatem haberet quicquam mutandi apud alios, quippe cui apud suos nihil adhuc unquam bene successerit ! Derideri merito potest, et revera deridetur ab omnibus. Et tu, Gallia, nonne te paenitet a tali ardelione regi ? “ Bono sis animo, inquis. Ei enim quattuor tantum anni et dimidius supersunt in potestate ”. Certe, sed si tempus praeteritum respicis, et quot quantaeque ineptiae jam ab isto commissae sint numeras, quomodo futura non timeas ? Utinam vero ridiculum tantum se praebeat, nam, is quem vidimus in Afganiam, sponte sua, novos milites Gallos ad caedem mittere (quod tamen publice, adhuc candidatus, prorsus recusaverat) , periculosissimus belli fautor vel adjutor saltem fieri potest !

Valete, omnes lectrices lectoresque, ad proximam hebdomadem

Pastrix