O hospitem mihi tam gravem ὰμεταμέλητον ! Sic scribebat Cicero ad Atticum de Caesare qui in villam suam deverterat. Iisdem fere verbis Galliae liceret describere hospitem suum qui his diebus terram nostram perlustrat, in variis locis templa ad religionem suam pertinentia consecrans vel visitans. Religionem suam, inquam, quanquam multi sunt qui Buddhismum negent esse religionem quia in ea nullum deum esse credatur, malintque eum appellare philosophiam vel modum (beate) vivendi, pace interiore fruendi, nunquamque renascendi, nam Buddhistae feruntur credere eundem hominem compluries nasci, mori, et iterum renasci, donec tam purus et omnibus vitiis purgatus fiat ut mereatur ut ad nihilum (quod vocant ‘nirvana’, quasi paradisum negativum !) redigatur.
At tamen perdifficile est non vocare religionem illorum rituum congeriem quibus fideles colunt monachos et praesertim eorum supremum ductorem quem Buddham vivum esse credunt, quia annos tres natus ad hoc munus, non democratico, sed potius monachocratico modo electus est.
Religio ? Cur non superstitionem dicamus ? Cum audiamus in uno ex templis eorum in Gallia nuper instructis inveniri molam quamdam ingentem precatoriam pondo valentem tria milia chiliogrammatum ! Quot et quam graves preces in hac mola volubili enormi contineri debent ! Sed, inquies, ad quem deum, ad quam deam, ad quod denique numen talis ponderis preces diriguntur, si, ut dicunt, Buddhismus est religio sine deo ?
Iterumne illud : Credo quia absurdum ?
Valete, optimi lectores lectricesque, ad proximam hebdomadem
Pastrix