Quanto plausu, quanto assensu, quot acclamationibus exceptus est in Europa candidatus praesidalis Americanus Baracus Obamas ! Et quantum interest inter eum et Fruticem, qui, quoties in Europam aut alio veniebat, ex loco in alium non se movere solebat nisi custodibus armatis stipatus, et coram hominibus cautissime electis, ne quis eum telo aut verbo aggrederetur, adeo plerorumque populorum odium in se concitarat. Nunc primum nostra memoria politicus vir Americanus, etiam antequam civium suorum suffragia ineat, quasi plebiscito quodam a populis Europaeis praeses Americae potissimum electus esse videtur. Quaenam sunt causae, cur apud nos tam manifesta populari aura utatur ? Primum juvenis est et singulari comitate, sincerum animum simplicemque prae se gerens, omni simulatione aut dissimulatione prorsus liberum. Deinde ad illam classem quasi aristocraticam non pertinet, quae tam diu Americae gubernaculum tractavit, sed se hominem novum profitetur, qui Rei Publicae et mundi utilitatem non, ut antecessorum suorum aliquot, familiae aut factionis suae commodis postponet. Denique est homo non, ut plerique concivium suorum, intra Americae fines quasi contentus et clausus, sed, quoniam pater ejus ex Africa ortus est, et ipse in locis alienis et fortasse in lingua aliena educatus est, magis reliquarum nationum expertum et observantem se praebiturum existimatur.
Tantum sperandum est fore ut Americanos hominis illius non pigeat, quod Europaeis nimis gratiosus iis videatur (quod non tam impossibile est, quam putamus, nam jam in quibusdam actis diurnis arguitur Obamas candidatus esse Gallorum Germanorumque, non Americanorum), et Fruticis sucessorem habeamus (nam nostra haec electio haud minus interest quam Americanorum ipsorum) aliquem humaniorem, prudentiorem, pacis studiosiorem. Amen !
Valete, lectrices lectoresque optimi, ad proximam hebdomadem
Pastrix