29 février 2008
Dies undetricesimus m.Februarii
Dies valde singularis. Cujus anniversarius non celebratur nisi semel in quattuor annis. Quod omnes qui eo die nati sunt adducit ut palam affirment se multo juniores esse quam dicuntur , ita ut si quis, puta, senex est octoginta annorum, is jactet se prorsus juvenem adhuc esse, quippe qui diem suum natalem vicies tantum commemorarit. Fortunate senex !
Proximus annus bissextilis (ut nuncupatur) erit annus MMXII (bis millesimus duodecimus). Tunc tandem finem mandati calamitosi Caudicis incipiemus aspicere appropinquantem.Hoc sit saltem nobis alicui solacio. Quasi haec consideratio tempus dolorum nostrorum diminuere posset ! Magia verborum ! Ut ille senex se juvenem esse putat, quia quater tantum diem suum natalem celebravit, nos quoque, quasi saltu quodam effecto super quattuor miseros annos, animis fingimus liberationis nostrae diem propiorem fieri. Heu ! quot et quanta interea perpessuri sumus pericula ! Jam bellicosus noster histrio consilium iniisse fertur augendi numeri militum Gallorum in Afgania collocatorum. Cras paratus esse videtur bellum in Persiam inferre, si Americani jusserint. Unica spes nostra superest, fore ut qui electus erit praeses illius civitatis pacis, non belli, fautorem se profiteatur. In Gallia certe res non melius se habebunt, donec iste in solio suo sedebit, sed bello extero saltem carebimus !
Ceterum, is qui ita turbulente regnum suum incepit, num quiete id perget et perficiet ? Nonne acta diurna Hispanica nuper indicarunt, sua quidem sententia, eum gravissimo morbo laborare, in mente scilicet, id est quasi dementem esse ?
Ergo vivat proximus hujus diei anniversarius !
Valete, omnes, et vos qui hodie nati estis, gaudete, et carpite hunc diem quadruplariter…
Pastrix
24 février 2008
De suppliciis
Elapsi sunt — fortunate— haud pauci anni ex quo poenae ab hominibus capite damnatis subitae conjunctae jam non sunt cum suppliciis crudelissimis, quae, in Gallia quidem ante Maximam Rerum Mutationem, sed in multis aliis civitatibus non ita pridem, damnatorum morti saevissimos cruciatus addebant, spectaculum scilicet jucundissimum, non solum plebi, sed principibus ipsis praebens, qui persaepe ei, quasi ritui religioso, praesidebant. Ad memoriam revocemus rotam, cui superponebatur reus cui crura bracchiaque ferreis vectibus a carnifice rumpebantur, aut in diversum actis curribus vel equis membrorum rei distractionem, aut rogos ardentes ubi comburebantur imprimis haeretici, Judaei, mulieresque maleficiorum nomine suspectae (Ecclesia auctrice), aut cutis lentam evulsionem, oculorum effossionem, linguae abscisionem (Ecclesia quoque auctrice, si quis propter blasphemiam erga Deum accusatus erat), aurium aut genitalium exsecationem, et apud Seres illud elagantissimum supplicium in quo carnifex damnati corpus in fragmenta minuta ita concidebat, ut quam diutissime cruciatus indicibiles pateretur reus, antequam mors, spes ejus unica, denique tandem eum liberaret…Haec certe ad tempora jam praeterita pertinere videntur. Nunc enim capite damnati, in civitatibus quae poenam capitalem nondum aboleverunt, interficiuntur modo citato, et— juxta legem saltem — sine dolore supervacuo, quantum fieri potest , sive suspendio, sive glande in cervices aut in cor emissa, sive veneno mortifero in venas injecto, sive detruncatione, sive quolibet alio modo . Hic est certe progressus manifestus in societate humana factus maxime laudabilis, qui mox, —sperare quidem licet— postremo evadet in prohibitionem poenae capitalis decretoriam in universo terrarum orbe.
Hoc optime quidem factum est de damnatis, pro quo humano generi gratiae agendae sunt. Sed quid de hominibus, tantum suspectis et a biocolytis in carcerem conjectis ? Nam, dum damnati omni cruciatu immunes facti sunt, non ita leniter agitur cum iis, qui juxta legem adhuc innocentiae praesumptione (ut aiunt) protecti habentur ? Quoties audimus de tormentis horredis quibus captivi nondum judicati in carcere a custodibus immanibus afficiuntur, in Mesopotamia certe, sed quoque in compluribus locis paene in toto terrarum orbe, per speciem cogendi captivos ad scelera sua suspecta fatenda, quae fortasse re vera nunquam commiserunt Quando omni inhumanitate expers tandem fiet humanum genus ?
Valete; optimi lectores lectricesque, in proximam hebdomadem.
17 février 2008
Sic locutus est Zoroaster
Modo Frederici Nietzsche librum relegi, qui "Sic locutus est Zoraoaster" inscribitur. Quem multos ante annos primum legeram, et qui valde mihi placuerat, immo haud leviter me moverat. Cur, inquietis, eum modo resumpsisti, et quae occasio effecit ut subito, post tantum temporis, eum relegeres ? Cum dico me hunc librum relegisse, verbis quidem propriis me non uti fateor. Ut intellegatis quid dicere velim, vobis narraturus sum quid evenerit. Cum in bibliotheca publica domi meae proxima pegmata perlustrarem, ubi exhibentur libri audibiles, qui sunt disci compacti —ut aiunt— quibus mandati sunt textus ab actore quodam viva voce recitati, oculos meos attraxit liber ille, et cupiditas me cepit audiendi eas sententias quas tot annis ante tanta cum voluptate legeram. Librum igitur mutuavi (vel mutuatus sum) et, vix domum reversus, audivi. Pro deos immortales, quantum differt inter legendum et audiendum ! Praesertim si recitator est optimus, voce simul clara et eleganti praeditus. Quasi auctor ipse tibi in aures sensus affectusque suos insinuaret, recta via, sine oculorum litteras legentium opera. Quanto plus animus tibi audienti movetur et commovetur, quam tacite legenti ! Praesertim si non megaphono audis, sed illis parvis "auscultriculis" (neologismum mihi, quaeso, concedite) quae in aures inseruntur, ut tibi soli liceat audire quae in disco recepta sunt, velutsi solus cum solo recitatore versareris, omni alio sono externo prorsus amoto. Cum audivi ergo, in fine capituli secundi, hanc notissimam sententiam: "Quid ? Ille senex sanctus, in sua silva, nonne adhuc audiit Deum esse mortuum ? ", mihi quidem renovatae sunt cogitationes quae, cum primum eam legi, animum meum invaserant....Sed nunc cognovi Deum quidem fortasse mortuum esse, sed religiones et superstitiones, eheu ! non solum omnino non regressas, sed, ut videtur, ubique et palam progressas esse...
Valete, omnes lectores lectricesque, in proximam hebdomadem.
Pastrix
10 février 2008
Si redieris....
"Si redieris, omnia omitto" Hic est nuntiolus quem per telephonum portabile misisse fertur Caudex noster, mutabilissimus amatorum, Caeciliae conjugi suae priori, una vix hebdomade (ut creditur) ante quam novam uxorem duceret. O plus quam muliebrem (ut aiunt) mobilitatem ! Verum est eum, antequam ad praesidis solium perveniret, adeo ut populi suffragia adipisceretur, in congressu electorali exclamavisse, digito suo monstrans eam cujus tum temporis adhuc maritus erat :" Si Jacobinam Kennedy amavistis, Caeciliam Sarkozy adorabitis !" Infortunate evenit ut Caeciliae adoratio, in mariti quidem animo, non diu duraverit, et ut nova amicula in ejus locum cito successerit. Quanquam sunt multa inter duas mulieres communia: utraque peregrina (una Hispana, altera Itala), Galliam et Gallos contemptui utraque aperte habet ( Caecilia se semper jactavit nullam sanguinis Gallici guttam in suas venas infusam esse; Carola vero nuper diurnario cuidam confitebatur se Gallos non amare, iis Italos longe praeferre, neque unquam, quanquam in Galliam quinque vix annos nata immigraverat, nationalitatem suam Italicam mutare voluisse). Utraque quoque elegans, gracilis, dives, nobilis, a viris plerisque appetita, et quod ad alteram pertinet, ab haud paucis etiam possessa. Itaque non mirandum est nostrum amatorem inter duas mulierculas adhuc suspenso animo (si de animo vere agitur!) versari, et, tempore ipso cum alteram ducturus est, priorem retrahere conari. Curnam ambas non capiat ? Nonne Galli, vitulorum populus, ut aiebat Carolus de Gaulle, parati sunt a novo suo monarcho libenter omnia accipere ? "Ubi tu Gaius, nos Caiae" simul dicent ambae praesidis conjuges. "Si amavistis unam, ambas adorabitis"...
Valete, omnes lectores et lectrices optimae, ad proximam hebdomadam...
Pastrix
03 février 2008
EPIGRAMMA
DE CAVDICIS NVPTIIS CVM CAROLA
Felicem CAROLAM, cui nubere contigit illi
Quem quaevis mulier vellet habere sibi !
Sed tantus canitur fama promptusque fututor,
Vt solum meretrix digna sit uxor eo.
At tu, GALLIA, lugeto, quae subjiciaris
Pygmaeo moecho cum meretrice sua !
Pastrix